تاریخچه پوشاک زنان در سال های ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۹

مد دهه بیست غالباً به خاطر درخشندگی و زرق و برقش به خاطر می آید، گرچه در پشت این امر حرکتی به سمت سادگی در لباس بود. برای خانم ها این به معنای دامن های کوتاه و طرح های ساده بودند، در حالی که مردان از کت و شلوارهای کژوال (کت هایی که از حالت خیلی رسمی خارج شده و در عین حال ظاهری کلاسیک دارند) استفاده می کردند.

در آغاز دهه ۱۹۲۰، جهان هنوز متزلزل از جنگ جهانی اول بود. درگیری ای که درست یک سال پیش از آغاز دهه جدید به پایان رسید، تأثیری اساسی و جبران ناپذیری بر جامعه، فرهنگ و مُد گذاشت. از اساسی ترین این تغییرات در استایل زنان سادگی لباس ها به اندازه ای بود که تا قیل از آن در مُد زنان دیده نشده بود. این سادگی، استایل محبوب لوله ای شکل به نام “la garçonne” را ایجاد کرد که بیشتر مُد این دهه را تحت سلطه خود داشت. این سبک لباس که به اسم flapper نیز شناخته می شود، مدل اصلی لباس در سال های دهه ۱۹۲۰ بود. لباسی با کمر و لبه های افتاده که میتوانست با پارچه های اقتصادی دوخته شود.

لباس شب سال های ۱۹۲۴
لباس شب سال های ۱۹۲۴

کوکو شنل که از طراحان برجسته در این دوره بود به رواج این سبک کمک کرد. دور کمر و پایین دامن لباس ها ساده تر شدند و دور کمر در طراحی های این دهه از ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۸ که دوباره بالاتر افتاده شدند و پایین آمدند در حالی که طول لباس ها تا سال ۱۹۲۶ همچنان کوتاه بود و دوباره شروع به بلند شدن کردند و طول لباس های شب گاهی اوقات تا زمین نزدیک می شدند، اگرچه بسیاری از آنها از سبک های محبوب و کوتاه  و ترند لباس روز پیروی می کردند، در دو تصویر بالا و پایین تفاوت بین لباس شب در سال های ۱۹۲۴ و ۱۹۲۹ قابل مشاهده است.

لباس شب سال های ۱۹۲۹
لباس شب سال های ۱۹۲۹

در حالی که سادگی در ساخت برای لباس روز و لباس شب کلیدی بود، اما همان طور که در این لباس های شب دیده میشود در این لباس ها برای ایجاد جلوه های جذاب شبانه از تزئیناتی مثل منجوق دوزی، پولک و گلدوزی استفاده شده است. گرچه این سبک یکی از استایل های محبوب آن زمان بود، اما به هیچ وجه تنها سبک محبوب نبود در حقیقت، سبکی که توسط ژان لانوین (طراح معروف آن دوران) رواج پیدا کرد نمی تواند دور از این نگاه “آندروژنیک” باشد. در عوض، این لباس ها دامن های بلند و بزرگی و گاهی همراه با فنر داشتند مانند این لباس “Robe de Style” سیاه و نقره ای که در تصویر زیر میبینید.

لباس های لانوین زنانه و عاشقانه بودند، مانند لباس پاستلی و کلاه حصیری ای که در طول دهه بیست محبوب بود و در سال ۱۹۲۲ طراحی شد. لباسهای لانوین کاملاً متفاوت ازلباس ها Flapper آن دوره بودند، گرچه برخی این سبک را با پیچ و تاب زنانه خودش تعبیر می کردند.

سبک دیگری که در میان زنان از محبوبیت گسترده ای در دهه بیست برخوردار شده بود، استفاده از لباس ورزشی به عنوان لباس روز بود. لباس های ورزشی از مدت ها قبل برای مردان بعنوان لباس روزمره پذیرفته شده بودند، اما در دهه ۱۹۲۰، برای زنان نیز قابل قبول شدند. محبوبیت لباس های ورزشی در دهه ۱۹۲۰ نیز مانند بسیاری از محبوب ترین سبک های دهه بیست به کوکو شنل نسبت داده می شود، اما طراحانی مانند جین رگنی و ژان پاتو نیز در روند محبوب شدن لباس ورزشی سهیم بودند. ست دامن و ژاکت زرد رنگ پاتو نشان می دهد که لباس های تنیس چقدر بر طراحی تأثیر گذاشته اند.

تنیس در آن زمان محبوب ترین ورزش برای زنان و در نتیجه محبوب ترین الهام برای مُد بود. در واقع، یکی از محبوب ترین ستارگان مُد در اوایل دهه بیست، ستاره تنیس “سوزان لنگلن” بود که لباس تنیس آستین کوتاه ، دامن چین دارش را پاتو برای او طراحی کرده بود. 

مُد در دهه ۱۹۲۰ به ظاهر کلی و شکل فشنی که در خود بدن وجود دارد اهمیت میداد. خطوط ساده و اشکال آندروژنی مد بهترین حالت را، بر روی بدن عاری از انحنا به نظر میرساند. از طریق ورزش، رژیم غذایی و لباس های زیر گوناگون، زنان سعی می کردند که به چنین اندام و ظاهری برسند. ظاهر ورزشی همچنین به ایجاد مد برای پوست های برنزه شده نیز به شدت کمک کرد. بسیاری از زنان موهای خود را به صورت مدل باب در می آورند. اما با نزدیک شدن به پایان دهه مدل موهای زنان دوباره به سمت موهای بلند میرود.

در حالی که طراحان ذکر شده در بالا سبک های خود را ایجاد کرده و می فروختند، سادکی در مُد در طول دهه بیست، بازآفرینی این سبک ها را در خانه برای زنان از هر لحاظ آسان کرد. آنها با الهام از لباس معمول دختران طبقه کارگر و استفاده از موادی مانند ژرسه و ابریشم مصنوعی، منجر به پدیده ای که از آن با عنوان “دموکراتیزه سازی مُد”  یاد می کنند شدند و هر کسی می توانست پیرو مُد روز باشد حتی اگر این بدان معنا باشد که از طرح های ساده با مواد ارزان تر در خانه ساخته شده باشد و نه در آتلیه.

منبع: FASHIONHISTORY